Villa Asuncion

450.00

Dit is een reis/vakantie van Eliza was here. Klik op de onderstaande knop om naar de reis/vakantie op Elizawashere.nl te gaan

Artikelnummer: 2b8d77e45622 Categorieën: , ,

Beschrijving

Deze vakantie wordt u aangeboden door reisorganisatie Eliza was here. Waar iedereen rechts gaat, gaat Eliza linksaf.

Spanje Logies

‘Waarom is de straatverlichting oranje?’ vroeg ik aan mijn goede vriend Paco die een verrassing voor me had. ‘Eentje voor het slapengaan en eentje voor als je wakker wordt.’ zei hij, omdat hij weet dat ik te nieuwsgierig ben om tevreden af te wachten. Maar Paco wist dat ik geen tijd zou hebben om ook maar ergens over na te denken. Ik zou genieten van ’s avonds laat tot ’s ochtends vroeg van dit prachtige plekje.

Via een smal weggetje kwamen we aan bij Villa Asuncion. ‘Dit is een eeuwenoude jamfabriek waar nu appartementen sieren tussen de mango’s, sinaasappels en avocado’s. Waar de kippen verse eitjes voor het ontbijt maken en…’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Vanaf het zwembad kijk je magnifiek uit over de zee. En struinen door de tuin is hier, hoe zal ik het zeggen: verrassend mooi. Zo staat er ineens een beschilderde badkuip met exotische bloemen en…’ Ik luisterde niet meer. Stond ik daar, bij een prachtig typisch Canarisch huis uit 1892, maar door de nacht zag ik slechts witte contouren en wat ruitjesramen. ‘Ik zie niks,’ zei ik teleurgesteld en Paco lachte naar Ana Teresa die aan kwam lopen. De gastvrouw was al geïnstrueerd. ‘De lichten op het eiland kleuren oranje, omdat je vanaf hier de mooiste sterrenhemel ziet. En dit stoort ons niet in het turen naar boven.’ En toen zette Ana me achter een telescoop. Ik lachte en lachte. Wat ik zag? Ik kan het niet uitleggen, zo mooi.

Net werd ik wakker in mijn sfeervolle appartement. Ik ontdekte mijn terras omgeven door exotische planten en bloemen. Het zwembad: magnifiek. De tuin? Inderdaad verrassend mooi. En ontploft die pergola net als ik van geluk? Hoeveel sterren zou ik het hier geven, vraag ik me af. Ik denk zomaar een hemel vol.

Van boven is alles mooier, bijzonderder. Althans dat dacht ik. De lavastranden, de kronkelende weggetjes tussen gele bloemen, de wolken die een dutje leken te doen tussen de bergen. Mijn goede vriendin Ursala en ik zweefden hoog boven La Palma met een parachute. Was de wereld ooit zo mooi? vroeg ik me af. En toen wees Ursula naar rechts. Ik zag een rood dak aan zee glinsteren in de zon. Omringd door palmbomen die de lucht in knalden en iets wat leek op een botanische tuin. Of was ik in de tropen beland? Ik kneep in mijn arm. Maar ondanks dat ik me zo vrij als een vogel voelde, wilde ik naar beneden, naar de Appartementen van Miranda.

De vlucht in de lucht, die Ursula voor me had bedacht, bleek eentje met voorbedachte rade. Vlak na de landing stapten we in de auto. ‘We gaan naar Jens. Van Miranda,’ had ze lachend gezegd. Via het pad in de tuin – de palmen en cactussen waren nog groter en mooier – liepen we naar eigenaar Jens die net de barbecue naast het zwembad aanstak. ‘Dat zie je niet van boven hè?’ lachte hij, toen hij me naar de mozaïeken bankjes zag staren. De kolen waren aan het smeulen dus we hadden nog even tijd voor een wandeling. Langs het grote zwembad met de ligbedden, door de enorme tuin, naar de acht studio’s met de moderne en kleurrijke inrichting. Ik zuchtte diep. ‘Voor jou,’ lachte hij en gaf me de sleutel.

Eigenlijk had ik mee terug moeten gaan naar de barbecue, maar ik zit hier nog even op mijn balkon over de oceaan te staren. Het is alsof ik op het dek van een grote boot sta. In gedachten zie ik de beelden van vandaag; ter land, ter zee en in de lucht. Het maakt niet uit, glimlach ik. De wereld van Miranda is altijd mooier, bijzonderder.